Njerëzit lëshojnë një sërë komponimesh kimike me aromë të keqe përmes poreve dhe frymëmarrjes sonë. Disa prej këtyre mund të jenë një shenjë se po përjetojmë një problem shëndetësor. Megjithatë, sinjalet e aromës mund të përdoren potencialisht për diagnostikimin e hershëm të sëmundjeve .
Ideja që sëmundjet mund të kenë aromë mund të tingëllojë e çuditshme, por rasti i skocezes Joy Milne konfirmon atë që mund të mos e kishim besuar deri më tani.
Milne, një ish-infermiere, zbuloi se mund ta diagnostikojë sëmundjen e Parkinsonit nëpërmjet nuhatjes. Kur burrit të saj iu diagnostikua sëmundja e Parkinsonit, ajo vuri re një aromë të re dhe dalluese. Më vonë, kur mori pjesë në një takim të grupit të pacientëve, vuri re se të gjithë pjesëmarrësit kishin të njëjtën aromë.
Aftësia e saj ishte një “mjet” i dobishëm për një studim të ri, siç raporton BBC: me 12 bluza, gjysma e të cilave ishin veshur nga pacientët me sëmundjen e Parkinsonit. Milne i identifikoi saktë, madje edhe para se disa pacientë të diagnostikoheshin. Sot, shkencëtarët po përdorin vëzhgime të tilla për të zhvilluar teste për zbulimin e sëmundjeve përmes nuhatjes.
Disa sëmundje kanë një erë karakteristike aq të fortë sa mund të perceptohet: p.sh. fryma e pacientëve me diabet mund të mbajë aromën e një “molle të kalbur” për shkak të akumulimit të ketoneve.
Dështimi i mëlçisë shpesh shkakton një erë të pakëndshme në frymëmarrje ose në urinë. Nga ana tjetër, një erë amoniaku mund të tregojë sëmundje të veshkave.
Për më tepër, disa infeksione, të tilla si kolera, shkaktojnë aroma karakteristike në jashtëqitje, ndërsa tuberkulozi bën që frymëmarrja të ketë erë birre dhe lëkura të ketë erë kartoni të lagësht.
Shkencëtarët vazhdojnë të zhvillojnë teste që do t’i përdorin këto ndryshime për të diagnostikuar sëmundje të tilla si goditjet në tru, sëmundja e Parkinsonit, diabeti dhe madje edhe malaria, duke e bërë nuhatjen një burim informacioni në zhvillim për diagnostikimin e hershëm dhe përmirësimin e shëndetit tonë.
