Qentë, macet dhe kafshët e tjera shtëpiake mund të bëhen shoqërues të çmuar për fëmijët gjatë rritjes. Ato i ndihmojnë të zhvillojnë empatinë, respektin dhe ndjenjën e përgjegjësisë, ndërsa në shumë raste i nxisin edhe të lëvizin më shumë dhe të jenë më socialë.
Megjithatë, një kafshë shtëpiake nuk është thjesht një shoqëruese që përfshihet në jetën familjare vetëm kur është e përshtatshme. Ajo është një qenie e gjallë, me nevoja, zakone dhe karakteristika që e gjithë familja duhet të mësojë t’i kuptojë.
Kur në familje vjen një bebe
Ardhja e një bebeje ndryshon ekuilibrat në shtëpi dhe kjo vlen edhe për kafshën shtëpiake. Nëse qeni apo macja është mësuar të marrë vëmendje në momente të caktuara të ditës, është mirë që disa rutina të mbeten të pandryshuara, si shëtitjet, loja, ushqimi dhe hapësira e pushimit.
Para kthimit nga materniteti, kafsha mund të mësohet gradualisht me aromat, zhurmat dhe sendet e reja të bebes. Është më mirë të shmangen ndryshimet e menjëhershme dhe kafsha nuk duhet detyruar kurrë t’i afrohet krevatit apo bebes.
Takimi i parë duhet të bëhet në qetësi, duke i dhënë kafshës mundësinë të nuhasë dhe të vëzhgojë pa presion.
Duhet treguar gjithashtu kujdes me higjienën: duart duhen larë pasi preket kafsha ose sendet e saj, ndërsa tasat dhe kutitë e rërës duhet të mbahen të pastra. Gjithashtu, duhet shmangur kontakti i kafshës me fytyrën e bebes, biberonët dhe sendet që fëmija vendos në gojë.
Një bebe nuk duhet lënë kurrë vetëm me një kafshë shtëpiake, edhe nëse ajo është e njohur dhe zakonisht e qetë.
Fëmijët e vegjël dhe një kafshë e re
Ndërsa rriten, fëmijët mund të përfshihen gradualisht në kujdesin ndaj kafshës. Të ndihmojnë në mbushjen e tasit me ushqim, të sistemojnë lodrat ose të shoqërojnë një të rritur gjatë shëtitjes janë veprime të vogla që u mësojnë përgjegjësinë dhe kujdesin ndaj një qenieje tjetër.
Megjithatë, detyrat duhet të jenë gjithmonë në përputhje me moshën. Një fëmijë i vogël nuk mund të jetë përgjegjës i vetëm për një kafshë dhe duhet të mësojë të dallojë sinjalet e saj.
Nëse kafsha po ha, po fle ose është tërhequr në hapësirën e vet, nuk duhet shqetësuar. Edhe përkëdheljet, përqafimet dhe lojërat duhet të jenë të kujdesshme. Nuk duhen tërhequr bishti, veshët apo qimet.
Nëse familja vendos të marrë një kafshë kur fëmijët janë të vegjël, zgjedhja nuk duhet të bazohet vetëm te pamja. Duhet të merren parasysh temperamenti, madhësia, nevoja për aktivitet fizik, kostot dhe koha që familja mund t’i kushtojë.
Kur fëmijët bëhen adoleshentë
Gjatë adoleshencës, marrëdhënia me kafshën shtëpiake mund të bëhet edhe më e rëndësishme. Qentë dhe macet ofrojnë shoqëri, rutinë dhe një pikë referimi të përditshme, veçanërisht në një periudhë të mbushur me ndryshime, emocione të forta dhe dëshirë në rritje për pavarësi.
Adoleshentët mund të përfshihen më shumë në kujdesin për kafshën: të përgatisin ushqimin, të kujdesen për pastërtinë, të organizojnë shëtitjet ose të mbajnë shënim vizitat te veterineri.
Megjithatë, kujdesi për kafshën nuk duhet të kthehet në një detyrim të imponuar apo në një premtim që bëhet për të përfituar diçka. Një kafshë shtëpiake mund të kontribuojë në mirëqenien e familjes, por nuk duhet marrë si zgjidhje për problemet edukative, vetminë apo vështirësitë në marrëdhëniet familjare.
4 rregulla për një bashkëjetesë të sigurt
Mos i lini kurrë vetëm! Edhe kafsha më e qetë mund të reagojë ndaj një lëvizjeje të papritur ose një gjesti të ashpër. Prania e një të rrituri është e domosdoshme.
Respektoni hapësirën e tyre! Kur kafsha ha, fle ose fshihet, nuk duhet shqetësuar. Fëmijët duhet të mësojnë të njohin këto sinjale.
Higjiena po, por pa tepruar! Larja e duarve, pastrimi i tasave dhe kutive të rërës, si dhe kontrollet e rregullta te veterineri janë të rëndësishme. Por nuk është e nevojshme të sterilizohet çdo hapësirë e shtëpisë.
Përgjegjësia u takon të rriturve! Fëmijët mund të ndihmojnë me detyra që u përshtaten moshës së tyre, por kujdesi kryesor, shpenzimet dhe vendimet e rëndësishme mbeten përgjegjësi e prindërve.
Një kafshë shtëpiake është një përgjegjësi për gjithë jetën dhe vendimi për ta marrë në familje duhet të shoqërohet me përkushtim afatgjatë.
