Një numër i konsiderueshëm i emigrantëve në botë po depërtojnë në shumë fusha të ndryshme, duke treguar suksese të mëdha. Këtij numri i shtohet edhe Artea Brahaj, e cila së fundmi është diplomuar në universitetin më prestigjioz në botë, atë të Harvardit. Artea Brahaj ka vajtur në ceremoninë e diplomimit me veshjen tradicionale shqiptare që ka tërhequr jo vetëm vëmendjen e mediave, por edhe të kryeministrit Edi Rama.
“Artea Brahaj, studentja shqiptare që jo vetëm kurorëzoi me sukses diplomimin e saj në Harvardin prestigjioz, por na e shtoi kënaqësinë edhe më shumë duke shkuar në ceremoninë e diplomimit me veshje tradicionale shqiptare”, shkruan Rama në Facebook.
Ndërsa vetë Artea ka treguar historinë e emigrimit dhe sfidat që kishte në Universitetin Harvard.
Lexo edhe:
Rrëfimi i Arteas:
Katër muaj vonuar, por më 25 maj 2023 diplomova në Universitetin e Harvardit magna cum laude me nderime të larta në Studime Sociale; një sekondar në Etni, Migracion dhe të Drejta; dhe një citim gjuhësor në spanjisht. Kushdo që më njeh, e di se sa rëndësi ka ky vend për mua. Në vitin 2007, nga një goditje fati, prindërit, motra dhe unë fituam lotarinë e vizave dhe emigruam në Nju Jork nga Shqipëria. Tre vjet më vonë, pasi babai im u kthye në shtëpi nga puna në mesnatë, ne pamë Legally Bjonde së bashku dhe ai tha: “Kjo mund të jesh ti një ditë. ” Sado i lezetshëm që tingëllon, ai film ishte prezantimi im i parë në kolegj dhe në shkollë. Që atëherë, unë dhe prindërit e mi do të flisnim për një të ardhme që mund të ndërtonim së bashku për familjen dhe për Shqipërinë nëse do të pranohesha, Harvard përfaqësonte ëndrrën amerikane.
Është ironike që kam kaluar gjithë kohën time në Harvard duke marrë në pyetje vetë konceptin e ëndrrës amerikane. U ballafaqova me idealizmin tim dhe gjeta një pasion për teorinë kritike sociale dhe migracionin dhe studimet fetare. Gjatë kohës sime të shkurtër në Universitetin e Kembrixhit, më në fund isha në gjendje të studioja historinë e vendit tim. Akademikët e mi u bënë një ndjekje personale, duke më lejuar të pajtoj familjen time dhe përvojat e mia, ndërsa shikoja jashtë tyre. Ky postim ka zgjatur kaq shumë sepse po luftoja ta imagjinoja veten jashtë këtyre studimeve por jam i sigurt që do të vazhdojnë në një farë mënyre.
Faleminderit prindërve të mi që besuan kaq ashpër tek unë dhe punuan kaq pa u lodhur për t’u siguruar që kurrë të mos kisha mbetur të dëshiroja pavarësisht gjithçkaje që përballeshim. Faleminderit vëllezërve të mi që më mbështetën dhe që ishin burimi im i përhershëm i levitetit. Faleminderit familjes sime të gjerë që ishin tifozët e mi, pavarësisht distancës mes nesh. Faleminderit mësueses sime të klasës së tretë dhe të katërt që ka qenë edukatorja e parë që ka besuar ndonjëherë tek unë në Amerikë. Faleminderit të gjithë arsimtarëve, pasi që panë më shumë tek unë sesa unë vetë. Faleminderit miqve të mi dhe familjes sime të zgjedhur që ndriçuan ditët e mia dhe më mbajtën mbi ujë. Faleminderit të gjithëve që kanë ardhur ndonjëherë së bashku me mua në këtë udhëtim – nuk ka qenë e lehtë në asnjë mënyrë, por ju të gjithë e keni bërë atë më të vlefshme. Në tjetrën!
