Doktor Edi Tushe u nda nga jeta, duke lënë pas mijëra fëmijë dhe familje që sot kanë nga një histori për të treguar për të.
Për mua, ai ishte mjeku që më ndihmoi të isha e sigurt në muajt e parë pas lindjes. Në një periudhë kur çdo nënë e re mbushet me pyetje dhe pasiguri, Edi ishte nga ata mjekë që të jepte qetësi. Kur kisha dyshime nëse duhej ta ushqeja beben me formulë shtesë, ai më thoshte se, për sa kohë zhvillimi i fëmijës vazhdonte normalisht, nuk kishte asnjë arsye për t’u shqetësuar. Peshorja nuk ishte njësia matëse e një bebeje në filozofinë e tij. Ai besonte se çdo fëmijë ka ritmin e vet të rritjes dhe nuk i vendoste të gjithë në të njëjtin standard.
Një nga cilësitë që e dallonte më shumë ishte aftësia për të qetësuar prindërit. Ti shkoje në klinikën e tij i mbushur me ankth, dhe dilje duke buzëqeshur. Shpesh i relativizonte shqetësimet tona më të mëdha, jo sepse nuk i konsideronte të rëndësishme, por sepse e dinte që ndonjëherë prindërit kanë nevojë për qetësi po aq sa fëmijët.
Lexo edhe:
Nuk nxitonte të mbushte një recetë me ilaçe dhe aq më pak antibiotikë. Ishte kundër përdorimit të tyre pa kriter dhe gjithmonë përpiqej të shmangte trajtimet e panevojshme. Nuk bënte kompromis me kompanitë farmaceutike dhe marka të caktuara ilaçesh. Kjo ishte një nga arsyet pse prindërit i besonin kaq shumë.
Ai i trajtonte fëmijët ndryshe. Për të, ata nuk ishin thjesht pacientë, por njerëz të vegjël me karakterin dhe personalitetin e tyre. Kur vajza ime nuk pranonte të vizitohej dhe largohej duke qarë, ai nuk e shihte këtë si problem. “Po neve a na pëlqen të vizitohemi?”, thoshte me buzëqeshje. Ishte mënyra e tij për të të kujtuar se disa reagime të fëmijëve janë krejt normale dhe nuk kanë nevojë të kthehen në shqetësim.
Një gjë që më ka bërë gjithmonë përshtypje ishte kujtesa e tij e jashtëzakonshme. Mbante mend emrat e fëmijëve, të prindërve dhe historitë e tyre shëndetësore pa pasur nevojë të hapte kartela. Pas disa vitesh, të krijohej ndjesia se nuk po takoje më vetëm pediatrin e fëmijës tënd, por një njeri që e njihte familjen tënde po aq mirë sa ti.
Takimi ynë i fundit ishte më shumë një bisedë sesa një konsultë mjekësore. Kishim tentuar të shkonim disa ditë përpara, por disa probleme shëndetësore ia kishin pamundësuar daljen në punë. Ne pritëm, nuk kishte kompromis për një mjek tjetër për të ndjekur shëndetin e vajzës tonë, për sa kohë Edi na asistonte përmes telefonit, edhe pse nuk ishte në formën e tij më të mirë.
Në bisedë e sipër një frazë më mbeti në mendje. “Edhe nëse nuk do jem unë, mos u ngutni t’i jepni ilaçin, prisni, shihni reagimet e saj”, na the me sytë paska të prekur. Kjo fjali na goditi, por pastaj e kaluam me një batutë, “që këtu do jeni, se jeni ende i ri dhe i fortë”. Na buzëqeshi lehtë dhe vazhdoi bisedën po aq miqësisht sa çdo herë. Në fakt, kështu ndiheshe pothuajse në çdo takim me doktor Edin.
Sot, teksa lexoj dhjetëra mesazhe nga prindër që po ndajnë kujtimet e tyre me të, kuptoj se shumë prej nesh kemi përjetuar të njëjtën gjë. Kemi njohur një mjek që e ushtronte profesionin me ndershmëri, me durim dhe me një respekt të jashtëzakonshëm për fëmijët dhe prindërit. Për këtë arsye, rutina e tij e punës dhe mënyra si e kuptonte pediatrinë, mendoj se duhet të kthehen në protokoll dhe të shërbejnë si model për shumë mjekë që e ushtrojnë dhe do ta ushtrojnë këtë profesion në të ardhmen.
