Në çdo lëvizje që sfidon status quo-në, përtej kërkesave dhe pakënaqësive, vëmendjen e marrin edhe njerëzit që dalin në mbështetje të saj. Në protestën studentore në Tiranë, një prej emrave që ka spikatur është Enkeleda Olldashi, pedagoge prej vitesh, e vlerësuar nga studentët dhe ish-studentët e saj, por që deri më sot ka zgjedhur të qëndrojë larg politikës.
Daljet e saj publike në mbështetje të studentëve kanë nxitur vëmendje, ndërsa komentet në lajmet që lidhen me të mbushen me vlerësime dhe shprehje mirënjohjeje nga ata që e kanë pasur pedagoge. Një mbështetje e tillë nuk përkthehet automatikisht në pëlqim politik, por tregon se Olldashi ka ndërtuar ndër vite një raport të fortë me studentët, një kapital besimi që mund të marrë rëndësi përtej auditorit.
Dhe këtu lind pyetja: nëse protesta studentore do të shndërrohej në një lëvizje më të gjerë, që synon të ofrojë një alternativë përtej partive tradicionale, a mund të ishte Enkeleda Olldashi një prej figurave që do ta përfaqësonin atë? Nëse studentët do t’ia propozonin këtë rol, a do të pranonte ajo?
Lexo edhe:
Për momentin, nuk ka asnjë sinjal publik se Olldashi synon të angazhohet në politikë. Daljet e saj nuk kanë qenë të shpeshta dhe ajo nuk ka shprehur deri më sot ndonjë aspiratë politike. Prandaj, çdo diskutim për një rol të mundshëm të saj mbetet në kuadrin e një skenari hipotetik. Megjithatë, historia e lëvizjeve studentore tregon se figurat që fitojnë besimin e të rinjve mund të përballen me një zgjedhje të re: të mbeten zëra të protestës apo të marrin përsipër përfaqësimin e saj.
Një zhvillim i tillë nuk do të ishte pa precedent në rajon. Në Serbi, lëvizja studentore ka treguar se pakënaqësia e organizuar mund të sfidojë pushtetin dhe të hapë diskutimin për alternativa politike jashtë strukturave tradicionale. Përvoja serbe nuk do të thotë se Shqipëria do të ndjekë të njëjtën rrugë, por ngre një pyetje të vlefshme edhe për Tiranën: nëse studentët vendosin të kalojnë nga protesta te përfaqësimi politik, cilët njerëz do të zgjidhnin për t’u besuar zërin e tyre?
Në këtë kontekst, emri i Enkeleda Olldashit merr një dimension tjetër edhe për shkak të historisë së saj familjare. Bashkëshorti i saj, Sokol Olldashi, ish-deputet dhe ish-ministër i Partisë Demokratike, mbetet një figurë që rikthehet shpesh në diskutimet publike sa herë shoqëria shqiptare shpreh pakënaqësi ndaj alternativave politike që ka përpara.
Deklaratat e tij në Kuvend dhe qëndrimet e mbajtura gjatë karrierës politike citohen ende nga qytetarë që besojnë se, po të ishte gjallë, rrjedha e politikës shqiptare mund të kishte qenë ndryshe. Është një vlerësim hipotetik, që nuk mund të provohet, por që dëshmon se figura e tij vazhdon të ketë vend në kujtesën politike të një pjese të publikut.
A mund të jetë sot, në një tjetër kontekst dhe në një tjetër rol, një figurë e re mes nesh që të ngjallë të njëjtën pritshmëri për alternativë? Pyetja nuk nënkupton se Enkeleda Olldashi do të ndjekë rrugën e bashkëshortit të saj, as se ajo synon të trashëgojë një profil politik. Ajo ka ndërtuar karrierën e saj akademike dhe, deri më tani, ka qëndruar larg garës politike.
Por nëse protesta studentore do të prodhonte një lëvizje me ambicie më të gjera, figura të tilla mund të gjendeshin përballë një roli që nuk e kanë kërkuar më parë. Për Olldashin, mbetet e hapur pyetja nëse do të dëshironte ta kthente besimin e fituar në auditor dhe mbështetjen e sotme për studentët në një përgjegjësi publike më të madhe.
Përgjigjja, të paktën deri tani, nuk është dhënë prej saj. Dhe ndoshta pikërisht ky është thelbi i diskutimit: nëse, në një moment do kërkohen alternativa të reja, a do të ishte ajo e gatshme të bëhej një prej tyre?
