A më dëgjon kur flas me ty? Kjo është një pyetje që prindërit i bëjnë shpesh fëmijëve të tyre adoleshentë dhe përgjigja zakonisht është “Jo”. Pranojeni. Dhe ju e keni bërë këtë shumë herë. Por pse ndodh kjo? Një studim i ri hedh më shumë dritë për këtë.
Studimi tregon se reagimi që ata kanë ndaj zërave të caktuar ndryshon natyrshëm me kalimin e kohës, duke e bërë kështu zërin e nënës të duket më pak i rëndësishëm. Gjatë skanimit të trurit të fëmijëve deri në 12 vjeç, gjetjet treguan një përgjigje nervore ndaj zërit të nënës.
Megjithatë, në një moment rreth ditëlindjes së 13-të të një fëmije, ndodh një ndryshim. Zëri i nënës nuk shkakton më të njëjtën përgjigje neurologjike. Në të kundërt, truri i një adoleshenti, pavarësisht gjinisë, duket se u përgjigjet të gjithë zërave në përgjithësi, qofshin ata të rinj apo jo.
Lexo edhe:
Ndryshimet janë aq të dukshme sa studiuesit ishin në gjendje të merrnin me mend moshën e një fëmije thjesht nga mënyra se si truri i tij iu përgjigj zërit të nënës së tij. “Ashtu si një foshnjë e njeh zërin e nënës së tij, një adoleshent di të njohë zëra të rinj,” shpjegon Daniel Abrams.
“Si adoleshente, nuk e dinit se po e bënit këtë. Jeni vetëm ju: keni miq dhe interesa të reja dhe dëshironi të kaloni kohë me ta. Mendja juaj po bëhet gjithnjë e më e ndjeshme dhe e tërhequr nga këta zëra të panjohur”, tha psikiatri.
Është një shenjë se truri i adoleshentëve po zhvillon aftësitë sociale
Studiuesit dyshojnë se kjo është një shenjë. Domethënë, duke injoruar zërin e nënës së tyre, adoleshentët bëjnë përpjekje për të zhvilluar aftësitë sociale. Me fjalë të tjera, një adoleshent nuk e dëgjon qëllimisht familjen e tij. Truri i tij thjesht piqet në një mënyrë të shëndetshme.
Studime të shumta, për më tepër, kanë treguar se për fëmijët e vegjël zëri i nënës luan një rol të rëndësishëm në shëndetin dhe zhvillimin e tyre, duke ndikuar në nivelin e stresit, lidhjen e tyre sociale, aftësitë e të ngrënit dhe të folurin. Pra, ka kuptim që truri i një fëmije të lidhet veçanërisht me zërin e prindërve të tij.
